خوشبختي ما در سه جمله است:

 تجربه از ديروز استفاده از امروز اميد به فردا...

ولي ما با سه جمله ديگر زندگي مان را تباه مي کنيم:

 حسرت ديروز اتلاف امروز ترس از فردا                                   

                                                                                        دكتر علی شریعتی

  خدایا من همیشه گنه کردم و  تو باز اومدی سراغم! انگار من شدم خدا و تو شدی بندم!

                                                           شرمدتم

یکی از دوستان صمیمی ام در تعطیلات پیش من آمد و چند روزی را در خانه ام مهمان بود. همزمان شوهرم به ماموریت رفت و متاسفانه پسر پنج ساله ام هم به شدت سرما خورده بود.این روزها، از صبح تا شب مشغول کار و مواظب بچه ام بودم و فوق العاده گرفتار شدم.

 دوستم با دیدن چهره استخوانی من، شوخی کرد و گفت: «عزیزم، زندگی تو رو که می بینم دیگه جرئت نمی کنم بچه دار بشم.» از حرف های دوستم بسیار تعجب کردم و پرسیدم: «عزیزم، چرا چنین احساسی داری؟»

 دوستم با همدردی به من گفت: «چون این روزها دیدم که هر روز از صبح تا شب مثل یه روبات کار می کنی. غذا می پزی، لباس می شوری، بچه را به مدرسه و بیمارستان می بری، چه روز بارونی چه آفتابی ، کار یه مادر هیچ وقت تعطیل نمی شه. از قبل خیلی لاغرتر شدی و توی صورتت چین وچروک پیدا شده.»

دوستم آهی کشید و باز گفت: «بهترین روزها برای یک زن در همین روزمرگی ها و کارهای فرعی به هدر میره. عزیزم، منو نگاه کن. چه برای کار چه برای مسافرت هیچ بار خاطری ندارم و زندگی آسانی دارم.» از حرف های دوستم بسیار خندیدم و گفتم: «درسته عزیزم اما همه چیز رو دیدی به جز خوشحالی من.» دوستم خندید و گفت: «خوشحالی؟ داری خودتو فریب می دهی؟»

 جواب دادم: نه و چند خاطره کوچک درباره ی پسرم براش تعریف کردم. گفتم: چند سال پیش که پسرم تازه وارد کودکستان شد، در ناهارخوری برای اولین بار بال مرغ سرخ کرده می خورد. خیلی خوشمزه بود و پسرم ازش خیلی خوشش اومد. اما فقط نصفش رو خورد و نصف دیگه رو در آستینش پنهان کرد. چون می خواست اونو به خونه بیاره تا منم مزه اش رو امتحان کنم. هنوز صحنه ای که او نصف بال مرغ رو از آستینش درآورد و با هیجان منو صدا کرد، تو ذهنم باقی مانده و هر بار با دیدن لکه زرد روغن روی آستینش دلم گرم می شه.»

 دوستم از حرف های من کمی سکوت کرد و انگار به خاطراتی دور فرو رفت. من ادامه دادم:

این پست متعاق به من یا شما نیست...... متعلق یه یه دوسته!

دوستی که از اخرین دیدارمون 6 سال هست که میگذره و هنوز نتونستم ببینمش! اسمش " ابوالفضل "بود.

این پست دقیقا روزی ارسال میشه که من واسه  اخرین بار اون رو دیدم! اخرین دفعه ای که وجودش رو حس کردم!

6 سال پیش دقیقا 31 شهریور  1382  بعنوان یه روز  شوم تو زندگیم ثبت شد!

یه حادثه که اسمش رو من میذارم  تقدیر ( چون هیچ چیز تو این جهان بی حکمت نیست)

یه حادثه بود! همش در طی چند دقیقه و چند ثانیه اتفاق افتاد و بعد.....!

حادثه از این قرار بود:

یه روز من و 5 تا بچه محل دیگه که همین اقا ابوالفضلم توشون بود قرار گذاشتیم اخرین روز تعطیلات تابستون رو بریم کنار رودخونه! یکمی قدم بزنیم و در کل با اخرین روز تابستون خوب وداع کنیم که بعدش درس و مشق امونمون رو میبره و کو تا یه تعطیلات قلمبه!

با همین داشتیم  در مورد دبیر و استادایی که قرار بود گبرمون بیاد و یه سری حرفای هی کشکی میزدیم که یهو ابوالفضل چشماش ورد به یه قایق که کنار رودخونه قل و زنجیر شده بود تا نکنه یه وقت بدزدنش!

یکی میگفت بی خیال یکی میگفت من میترسم یکی میگفت نکنه صاحبش بیاد و یکی هم میگفت" من میرم " شما میخواین بیاین نمیخواینم نیاین! " ترسوها"

تا این ترسو ها رو که گفت همه یه هندونه ی قلمبه رفت زیر بغلشون! و رفتن!

ولی من بی خیال بودم. رو چمن دراز کشیده بودم و داشتم به اسمونی که اون روز صاف صاف بود نگاه مینداختم! اسمونی که توش ابری نبود و ظاهری گول زننده داشت! معلوم نبود توش داره چی میگذره!

بالاخره کی از بچه ها با زور منم اورد! با زور اومدن همانا و با زور رفتنم همانا! در کل خیلی خوش گذشت تا اینجا ولی از اینجا به بعدم جالبه! اقا ابوالفضل شد ناخدای کشتی کوچکی که نمیشد نامش را  حتی قایق گذاشت ولی چه کنیم تخیلات یه سری بچه ای که دارن مثلا میرن راهنمایی!

از ظهر یه، 1 ساعتی می گذشت ! 3 تا از بچه ها رفتن بیرون و 3تا دیگه موندیم داخل قایق! من و ابوالفضل و با یکی دیگه! من که دیگه کلافه شده بودم به دوستم گفتم : هی فلانی! بیا بریم . من دیگه حالشو ندارم!گفت: باشه! من از قایق اومدم بیرون و دست دوستمم گرفتم و کشوندمش بیرون! بعد دستم رو دراز کزدم و به ابوالفضل گفتم بیا بیرون بسه بچه بازی دیگه! گفت خوبه من از تو یه 5 ماهی بزرگترم! گفتم هر طور راحتی! میخوای تشگم بیارم تا شب خسته شدی خوابی و فردا از همین طرف بری مدرسه! بچه ها همه زدن زیر خنده و خودشم خندش گرفت! بهمون گفت تا شما این تپه رو برین بالا منم میام!

منم دست دوستم رو گرفتم و داشتم میومدم بالا که دیدم ابوالفضل یه پاشو کذاشته رو گل رودخونه و یه پاشم مونده تو قایق! چون دمپایی سرسری داشت یه دفعه دمپاییش از پاش سر میخوره و برگشت میکنه و با پشت میافته تو اب! بچه هایی که بالا بودن خندشون گرفت ولی من یه دفعه ای نگرانش شدم! هممون خیال میکردیم که الان پا میشه ولی دیدیم که ایوای اب داره میبردش! داد و فریاد که هی ! بیا بالا! ولی نه انگار به بسته پنبه کرده بودن تو دوتا گوشاش! دوستم پرید و فقط تونست دمپاییش رو بگیره ولی خودش داشت تو اب دست و پا میزد! میگفت ا....مم......ی.....ر ولی من نمیتونستم واسش کاری کنم! یه دفعه ای زد به سرم که بشم قهرمان این داستان خوب که داشت اخرش بد تموم میشد!

لبسم رو داشتم میکندم که دوستم من رو پرتاب کرد و منم نقش زمین شدم! بهم گقت: چرا عاقلانه فکر نمیکنی! نه تنها تو بلکه هیچکس دیگه نمیتونه با این قدمون نجاتش بده! اخه عمق اب وحشتناک اون روز اومده بود بالا! از تپه اومدیم بالا و داد زدیم! یه سری بچه ها داشتن فوتبال بازی میکردن تو چمن! اونام اومدن! تقریبا تونستیم با کمک اون بچه ها یه 1 کیلومتری ابوالفضل رو تنها همراهی کنیم و راهی نبود تا بتونیم بریم کنار رودخونه!

کار از کار گذشته بود! سرش رفت زیر اب! خفه شده بود! بچه ها رفتن به طرف خونشون! اون دوستی که نمزاش برم توی اب سر راه رفت جلوی یه بچه محلی که داشت با ماشین از اونجا رد میشد و جلوش رو گرفت و موضوع رو واسش گفت. اونم سریع تور دربازه ی چمن رو که تو ماشینش امانتی بود گرفت و اومد تا اون رو بکشه بیرون! در این وسط (!) اهل محل هم خودشون رو رسونده بودن به محل حادثه! دوستم هم که اون یارو رو پیدا کرده بود اومد! اون یارو که خدا پدر مادرش رو بیامرزه اسمش عباس بود! واقعا که شیر تو شیر بود!  عباس اومد که ابوالفضل رو نجات بده! وقتی عباس رفت تو اب داش از سرمای اب تنش میلرزید! میگفت من نمیتونم برم تو اب! دارم از سرما ی اب تنم قندیل میبنده! باز چه رسد به اون ابوالفضل بیچاره ای که تو اب 1 ساعت بود! بالاخره ابوالفضل رو از اب کشید بیرون و بردنش به همون دانشگاهی که جلوی زمین چمن بود! چون دانشگاه مامایی بود بیچاره ها خیال میکردن یه دکتری پیدا میشه که بتونه اقدامات اولیه رو تا رسوندن اون به بیمارستان انجام بده! در کل نه دکتر دادن نه یه ماشین امبولانسی که تو دانشگاه پارک بود! همه ی عوامل دست به دست هم داده بود تا اون بمیره!

بعده اون پدر مادرش رو اوردن تا محل بلکه اروم بگیرن! غافل از اینکه تو محل جهنمی به پااه! توی محل به من و دوستم( که اخرین نفراتی بودیم که از قایق میومدیم بیرون) اتهام "قتل" زدن! خانواده ی همون بچه هایی که اول از همه از قایق اومدن بیرون این حرفا رو میزدن! جالب اینجا بود که اونها از طرف مادرم باهامون فامیل نزدیک هم بودن! واسم سخت تموم شد! تهمتی که نمیتونستی براش دلیلی بیاری! ولی کاریش نمیشد کرد! پدر ابوالفضلم اومد و رضایت داد و گفت من از دست هیچکس شکایتی ندارم!

این قصه رو گفتم چون نمیخوام بگم دلم تنگ شده واسش! میخوام بهش بگم جیگرم داره میسوزه از وقتی که ندیدمت تا حالا!

قدر ان شیشه بدانید که هست                       نه در ان موقع که افتاد و شکست

به یاد نوشته ای  قدیمی....

تو را دوست می دارم!

تو را بجای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را بجای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم

و عطر آویشن

و برای خاطر نخستین گل ها.

تو را بجای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم...

 من یه شکلات گذاشتم تو دستش

 اونم یه شکلات گذاشت تو دست من

 من بچه بودم اونم بچه بود

 سرمو بالا کردم

 سرشو بالا کرد

 دید که منو میشناسه

 خندیدم

 گفت دوستیم ؟

 گفتم دوست دوست

 گفت تا کجا ؟

 گفتم دوستی که تا نداره

 گفت تا مرگ

 خندیدم و گفتم : من که گفتم تا نداره

 گفت باشه  تا پس ازمرگ

 گفتم نه.. نه.. نه.. نه.. .تا نداره

 گفت  قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن

 یعنی زندگی پس از مرگ

 بازم با هم دوستیم

 تا بهشت تاجهنم تا هرجا که باشه من وتو با  هم دوستیم

 خندیدم و گفتم : تو تا هر جا که دلت میخواد براش یه تا بزار

اصلأ یه تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا

 اما من اصلأ براش تا نمیزارم

 نگام کرد نگاش کردم

 باورنمی کرد  

 میدونستم که  اون میخواست حتمأ دوستی ما تا داشته باشه  

 دوستی بدون تا رو نمی فهمید

  گفت بیا برای دوستیمون یه نشونه بزاریم

 گفتم باشه تو بزار

 گفت شکلات

 هر بارکه همدیگرو میبینیم

 یه شکلات مال تو یکی   ماله من

 باشه

 گفتم باشه

 هر بار یه شکلات میذاشتم تو دستش

 اونم یه شکلات تو دست من

 باز همدیگرو نگاه میکردیم یعنی که دوستیم

 دوست دوست

 من تندی شکلاتمو بازمیکردم میذاشتم تو دهنمو تند تند میخوردم

 میگفت شکمو . تو دوست شکمو منی

 و شکلاتشو میذاشت توی یه صندوقچه کوچولوی قشنگ

 میگفتم بخور میگفت تموم میشه

 میخوام تموم نشه . برای همیشه بمونه

 صندوقش پر ازشکلات شده بود

هیچ کدومشو نمیخورد

 اما من همشو خورده بودم

 گفتم اگه یه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن اونوقت چیکارمیکنی؟

 گفت مواظبشون هستم

 میگفت میخوام نگهشون دارم . تا موقعی که دوست هستیم

 و من شکلاتمو میذاشتم توی دهنم و میگفتم نه ... نه ...نه ..تا نداره

 دوستی که تا نداره

 یک سال .دو سال . چهار سال . ده سال . بیست سالش شده بود

 اون بزرگ شده  منم بزرگ شدم

 من همه شکلاتامو خوردم

 اون همه شکلاتاشو نگه داشته

 اون اومده امشب تا خداحافظی کنه

 میخواد بره

 بره اون دوردورا

 میگه میرم اما زود برمیگردم

 من که میدونم میره و برنمیگرده

 یادش رفت شکلات به من بده

 من که یادم نرفته

 یه شکلات گذاشتم کف دستش

 یه شکلاتم گذاشتم توی اون دستش

 اینم اخرین شکلات برای صندوق کوچیکت

  یادش رفته بود که صندوقی داره برای شکلاتاش

 هردوتا رو خورد

 خندیدم

 میدونستم دوستی من تا نداره

 میدونستم دوستی اون تا داره

 مثل همیشه

 خوب شد همه شکلاتامو خوردم

 اما  اون هیچ کدومشو نخورده

 حالا با یه صندوق  ، پر شکلاتای نخورده چیکار میکنه ....................

کاش می شد اندکی تاریخ را بهتر نوشت  

کاش می شد پشته پا زد بر تمام زندگی

داستان عمر خود را گونه ای دیگر نوشت

کاش می شد همچو سعدی٬ رفت و رفت و رفت و رفت

قصه دلدادگی را بی در و پیکر نوشت

کاش می شد همچو حافظ فارغ از وابستگی

 بی خود از خود بود و یک دیوان شعر تر نوشت

کاش می شد همچو مولانا ز قرآن مغز را

برگزید و پوست را بگذار بهر خر نوشت  

کاش می شد همچو خیام از فراز قله ها

جنگ شعر و دانش و اندیشه را از بر نوشت

کاش می شد همچو فردوسی به سی سال تمام

حکمت و تاریخ حکمت را به یک دفتر نوشت

کاش می شد چون نظامی راوی صد بزم بود

عشق را با قصه ای شیرین تراز شکر نوشت

کاش می شد این غزل را پاره کرد و دور ریخت

جاش آن یک چامه خونین خنیاگر نوشت

کاش می شد با زبانی ساده و عریان و ناب

شعر حق جو گفت و پس آن را با آب زر نوشت ... !!!

 آره امتحان...

 ديکته گفت اين عبارات رو که مي گم بنويس..:

 منم نوشتم...

 دوست داشتن ...

 عشق ...

 مردن ...

 دلتنگي ...

 تنهايي...

 خدا..

 باور...

 اشک...

 رفطن...

 دوستت دارم...

 عاشقتم ...

 بي تو ميميرم ...

 دلم برات تنگه ...

 بي تو تنهام.. .

 به خدا قسم...

 اما تو باور نداري....

 اما تو ديگه رفطي....

 خدا يه نگاهي بهم انداخت گفت...:

 (( اينجوري نمي شه تو همه کلمات و جملات رو درست نوشتي بجز (( رفطن ))  چون باور

  نداري ! بايد تمرين کني ... بايد پنجاه بار از اين کلمه بنويسي تا خوب ياد بگيري ... همين

 الان بنويس.............. بنويس اون رفته..... ))

 منم پنجاه بار نوشتم... :

 اون رفته. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفته.. اون رفطه ....

 اما هنوز خدا داره... نگام مي کنه... ....چشام خيسن........ ! ! دلم تا سر حد مرگ تنگه ....

دلم تنگه.... دارم ميميرم...!! يکي به دادم برسه.... دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه...

 دوباره اين دل ديوونه واست دلتنگه......

 اما خدا گفت......: نه .... قبول نیست .... هنوز هم رفطن را اشتباه می نویسی ....چون باور نداری .....

 اما ........اما چرا خدا هم رفطن رو غلط می نویسه ؟؟؟؟ آیا اونم باور ندارد ؟؟؟؟